Urządzenia kondensacyjne

      Urządzenia kondensacyjne stosuje się dla obniżenia końcowej temperatury i ciśnienia przy rozprężaniu pary w turbinie kondensacyjnej, co istotne poprawia sprawność obiegu. Rosną przy tym, oczywiście, koszty wykonania instalacji tak, że istnieją ekonomicznie uzasadnione, optymalne ciśnienia wylotowe (tj. w skraplaczu) W skład urządzenia kondensacyjnego wchodzi skraplacz (kondensator) 1, połączony z wylotem turbiny, chłodzony przeważnie wodą, którą tłoczy pompa obiegowa wody chłodzącej 2. Próżnię przy uruchamianiu turbiny (przez usunięcie powietrza) tworzy pompa próżniowa 3, zwykle strumienica (smoczek) parowa lub wodna. Odsysa ona również różnego rodzaju przecieki w czasie ruchu turbiny. Skropliny (kondensat) pary wylotowej z turbiny odprowadza pompa skroplin 4. Skraplacz jest chłodzony wodą świeżą z rzeki, jeziora lub morza (otwarty układ chłodzenia) albo wodą z obiegu, chłodzoną w chłodni 5 (zamknięty układ chłodzenia). Są również stosowane rozwiązania mieszane. Rozróżniamy skraplacze mieszankowe, z bezpośrednim zetknięciem pary z wodą chłodzącą, oraz powierzchniowe, gdzie para jest oddzielona metalową ścianką od czynnika chłodzącego. Znaczenie odzyskiwania czystych skroplin powoduje, że są przeważnie stosowane skraplacze powierzchniowe.


Schemat skraplacza powierzchniowego

Para wpływająca do skraplacza powierzchniowego skrapla się na zewnętrznej powierzchni rurek, wewnątrz których przepływa woda chłodząca. Powstający tu kondensat spływa do zbiornika, skąd jest zbierany pompą skroplin. Rozróżniamy skraplacze jedno- i wielodrogowe, zależnie od ilości ciągów (chodów) wody. Wymaga to odpowiedniego przegród w komorach wodnych. Dwudrogowy skraplacz na najczęściej składa się z kadłuba, dwóch komór wodnych oraz dwóch den sitowych, w których są zawalcowane końce rurek, zwykle mosiężnych. Przepony 6 wyginają rurki w taki sposób, aby wygięcie to odpowiednio kompensowało zmienne wydłużenia cieplne. Skraplacz jest zwykle łączony z turbiną za pośrednictwem falistego kompensatora i podparty na fundamencie na regulowanych, sprężystych podporach. Graniczne ciśnienie w skraplaczu równa się ciśnieniu nasycenia pary wodnej w temperaturze wody chłodzącej na wlocie do skraplacza. Osiągana w rzeczywistości próżnia jest gorsza od granicznej wobec niedoskonałości konstrukcji i obecności resztek powietrza w skraplaczu.