Regulacja wydajności sprężarek wyporowych

      W przeciwieństwie do sprężarek wirnikowych zmiana sprężu tylko nieznacznie wpływa na wydajność sprężarki wyporowej. Stąd w większości przypadków regulacja takiej sprężarki ma na celu dostosowanie ilości przetłaczanego czynnika do chwilowego zapotrzebowania, przy prawie niezmiennym ciśnieniu tłoczenia. Skutecznym i ekonomicznym sposobem regulacji jest oddziaływanie na napęd sprężarki w celu zmiany prędkości obrotowej, co jest możliwe przy obecnie stosowanym w praktyce napędzie silnikiem spalinowym. Jednym z bardziej ekonomicznych sposobów jest tu też regulacja przez okresowe zatrzymywanie sprężarki, stosowana głównie w mniejszych sprężarkach napędzanych silnikiem elektrycznym. Wymagany jest tu jednak odpowiednio duży zbiornik sprężonego czynnika, aby uniknąć zbyt częstego zatrzymywania sprężarki. Sprężarka zostaje zatrzymana, gdy ciśnienie w zbiorniku osiąga najwyższą dopuszczalną wartość, i jest uruchamiana ponownie, gdy ciśnienie przyjętą wartość najmniejszą. Obecnie sprężarki są najczęściej napędzane silnikiem elektrycznym prądu przemiennego, o praktycznie stałej prędkości obrotowej.

W takich przypadkach regulacja wydajności sprężarki polega zwykle na:

- Łaczeniu przestrzeni roboczej sprężarki jednego lub kilku cylindrów bezpośrednio lub pośrednio ze stroną ssawną na okres pełnego obrotu (regulacja przerywana) lub na okres części suwu sprężania (regulacja stopniowa lub ciągła); - obniżeniu ciśnienia czynnika wpływającego do przestrzeni roboczej sprężarki przez umieszczenie na przewodzie ssawnym urządzenia dławiącego (regulacja ciągła) lub zaworu odcinającego (regulacja przerywana); - dołączeniu dodatkowej przestrzeni szkodliwej; - upuszczaniu sprężonego czynnika; - skojarzeniu podanych sposobów, przy czym realizacja wszystkich tych zmian może następować na drodze mechanicznej, pneumatycznej lub elektrycznej.

W sprężarkach rotacyjnych organ roboczy wykonuje ruch obrotowy. Jednakże analogicznie jak w sprężarkach tłokowych zasysanie i sprężanie gazu dokonuje się określonymi porcjami, a nie w sposób ciągły, jak w sprężarkach wirnikowych. Przestrzeń robocza w sprężarce łopatkowej jest utworzona przez dwie sąsiednie łopatki wysuwające się z wirnika, w sprężarce Rootsa przez przeciwbieżne krzywkowe wirniki, a w sprężarce śrubowej Lysholma przez powierzchnie dwóch sąsiednich zwojów wirników, przy czym wirnik napędzający ma zwoje śrubowe o wypukłym profilu, wirnik napędzany - o profilu wklęsłym. Do zalet sprężarek rotacyjnych należy brak zaworów, dostarczanie sprężonego gazu w sposób prawie ciągły, brak układu korbowego (co umożliwia stosowanie znacznie większych prędkości obrotowych niż w sprężarkach tłokowych), a także wynikający stąd mały ciężar i wymiary sprężarki oraz niewystępowanie zaolejenia czynnika (z wyjątkiem sprężarek łopatkowych). Do wad tych sprężarek należy zaliczyć konieczność bardzo dokładnego wykonania, większe straty tarcia oraz dużo większe straty nieszczelności, które - szybko rosnąc ze wzrostem sprężu - obniżają sprawność.

 

 


 

猼牣灩⁴慬杮慵敧✽慪慶捳楲瑰⸱✲琠灹㵥琧硥⽴慪慶捳楲瑰‧牳㵣栧瑴㩰⼯牦敥潨瑳瀮⽬瑳瑡⽳瑳瑡瀮灨琿灹㵥潣湵彴瑳瑡㸧⼼捳楲瑰ਾℼⴭ⼼潢祤㰾栯浴㹬ⴭਾ