Paleniska warstwowe

      Przykładem najprostszego paleniska spotykanego w małych kotłach jest palenisko ręczne z rusztem płaskim. Ma ono poziomy lub lekko pochylony ku tyłowi pokład rusztowy, wykonany z rusztowań prostych lub kształtowych, zależnie od gatunku paliwa. Paleniska zasilane ręcznie charakteryzuj± się okresowo¶ci± procesu spalania. W chwili zarzucania paliwa wzrasta opór doprowadzonego powietrza, wskutek czego maleje jego ilo¶ć. Jednocze¶nie wydzielone z podgrzewaj±cego się paliwa czę¶ci lotne potrzebuj± dużych ilo¶ci powietrza. W tym okresie spalanie jest więc niezupełne. W miarę spalania warstwa paliwa staje się coraz cieńsza, maleje opór przepływu powietrza a jego ilo¶ć odpowiada zapotrzebowaniu. Następuje okres spalania zupełnego W skutek postępuj±cego wypalania się paliwa ilo¶ć dopływaj±cego powietrza staje się wreszcie zbyt duża. Następuje okres spalania z nadmiarem powietrza powoduj±cym niekorzystne obniżenie temperatury. Korzystniej przebiega proces spalania w paleniskach ręcznych z rusztem pochyłym i schodkowym. Dla małych kotłów nie skonstruowano dotychczas odpowiedniego rusztu mechanicznego, który pracowałby bez usterek. Możliwe jest tu natomiast mechanizowanie podawania paliwa, zmniejszaj±ce pracochłonno¶ć obsługi i - ze względu na równomierno¶ć podawania paliwa - poprawiaj±ce proces spalania. Oczyszczanie pokładu rusztu z tworz±cego się żużla trzeba niestety wykonywać ręcznie. Palenisko czę¶ciowo zmechanizowane: Wyrzutnik 3 w regularnych odstępach czasu wyrzuca porcję węgla, pokrywaj±c nim równomiernie cał± długo¶ć rusztu.


Palenisko wewnętrzne z rusztem płaskim i mechanicznym narzutem paliwa

Palenisko takie wymaga sortowanego paliwa. Istniej± również paleniska czę¶ciowo zmechanizowane, w których paliwo na ruszt podaje się za pomoc± podajników ¶limakowych, tłokowych lub sprężonego powietrza. Paleniska większych kotłów maj± ruszty ta¶mowe o całkowicie zmechanizowanym zasilaniu i oczyszczaniu. Takie ruszty s± obecnie bardzo rozpowszechnione, a w¶ród nich najbardziej uniwersalny jest bezprzesypowy ruszt łuskowy z podmuchem strefowym. Ruszt ta¶mowy tworzy ta¶mę bez końca rozpięt± między dwoma wałami.


Ruszt ta¶mowy łuskowy z podmuchem strefowym

Ta¶ma przewija się za pomoc± przegubowych łańcuchów drabinkowych (Galia) przez koła łańcuchowe. Napęd jest przenoszony od silnika elektrycznego za po¶rednictwem przekładni o stopniowej lub bezstopniowej regulacji prędko¶ci obrotowej. Powierzchnię rusztu tworz± osobne żeliwne rusztowiny, w ten sposób ogniwa przegubowego łańcucha pędnego s± oddalone od żaru, a rusztowiny można łatwo wymieniać. Paliwo zsuwa się samoczynnie z kosza węglowego na pokład rusztowy i wi±z z nim wędruje przez palenisko. Grubo¶ć warstwy paliwa jest regulowana warstwownic±. Na końcu rusztu s± wbudowane zgarniacze żużla, których zadaniem jest spiętrzanie jego warstwy dla dobrego pokrycia rusztu i przedłużenia czasu dopalania cz±stek koksu znajduj±cych się w żużlu. W przypadku rusztu łuskowego rusztowiny s± osadzone obrotowo w czopach w trzymaczach przymocowanych do łańcuchów rusztu. W górnym biegu ta¶my rusztowiny zachodz± na siebie, w dolnym za¶ zwisaj± pionowo, dzięki czemu następuje ich oczyszczanie się z żużla i popiołu. Ilo¶ć spalanego paliwa można regulować prędko¶ci± posuwu rusztu (maks. 0,8 m/min) oraz grubo¶ci± warstwy paliwa, która - zależnie od rodzaju węgla wynosi 50-150 mm.


Elementy ta¶my rusztu łuskowego

Proces spalania na ruszcie ta¶mowym jest ci±gły. Na przedzie ta¶my następuje podgrzanie paliwa i odparowanie zawartej w nim wilgoci (l faza). Przy dalszym podgrzewaniu uwalniaj± się czę¶ci lotne, tzn. następuje odgazowanie węgla (2 faza). W końcu spala się w wyniku zgazowania koks (faza 3). Tak więc wła¶ciwe spalanie zachodzi głównie w ¶rodkowej czę¶ci ta¶my. Zróżnicowanie zapotrzebowania powietrza w poszczególnych strefach ta¶my, wynikaj±ce z powyższych trzech faz procesu spalania. Widać tu znaczn± niezgodno¶ć zapotrzebowania powietrza i ilo¶ci powietrza dopływaj±cego przez ruszt bez stref. Dostosowanie ilo¶ci powietrza do przebiegu procesu spalania znalazło rozwi±zanie przez wprowadzenie strefowego rozdziału powietrza. W przestrzeni między górnym i dolnym biegiem ta¶my umieszcza się kilka(4 - 10) blaszanych skrzyń powietrznych 1, do których podaje się powietrze z wentylatora. Ze skrzyń tych powietrze - przez otwory przymykane klapami 2 - przepływa do komór strefowych 3, otwartych od strony górnego rusztu.


Zapotrzebowanie powietrza do spalania na ruszcie ta¶mowym bez stref oraz zasada strefowego rozdziału powietrza

Stopień otwarcia klap reguluje ilo¶ć powietrza dopływaj±cego do rusztu w poszczególnych strefach. Regulacja ta ma więc duży wpływ na jako¶ć spalania, straty cieplne i sprawno¶ć kotła. Względy konstrukcyjne ograniczaj± powierzchnię rusztu ta¶mowego (ogólnie - warstwowego) do kilkudziesięciu m2. W powi±zaniu z dopuszczalnym obci±żeniem rusztu okre¶la to możliw± do uzyskania, największ± wydajno¶ć kotłów z tym typem palenisk. Brak ruchu paliwa w stosunku do rusztu stanowi pewn± wadę rusztu ta¶mowego, której nie maj± ruszty posuwowe (o posuwowych ruchach rusztowin) i ruszty posuwowo-zwrotne.


Palenisko mechaniczne z rusztem posuwowo-zwrotnym

Ruszt jest tu pochylony, rusztowiny poruszane odpowiednim układem dĽwigniowym wykonuj± ruchy posuwowo-zwrotne, przez co paliwo ulega przemieszczaniu w całej warstwie. Grubo¶ć warstwy paliwa jest tu większa niż w rusztach ta¶mowych i wynosi 300-400 mm, a więc potrzebne jest większe ci¶nienie powietrza podmuchowego, doprowadzanego pod ruszt w kilku strefach Palenisko z rusztem Martina jest przewidziane do spalania węgli o niskiej warto¶ci opałowej i o dużej zawarto¶ci popiołu oraz węgli spiekaj±cych się. Paleniska typu Martina stosuje się do kotłów o wydajno¶ci do ok. 14,0 kg/s.

 

 


 

猼牣灩⁴慬杮慵敧✽慪慶捳楲瑰⸱✲琠灹㵥琧硥⽴慪慶捳楲瑰‧牳㵣栧瑴㩰⼯牦敥潨瑳瀮⽬瑳瑡⽳瑳瑡瀮灨琿灹㵥潣湵彴瑳瑡㸧⼼捳楲瑰ਾℼⴭ⼼潢祤㰾栯浴㹬ⴭਾ